Vandaag bezocht ik met mijn jongste kleindochter een boekenmarkt. Terwijl opa zijn weg vond door de rijen met afgedankte boeken, zat mijn kleindochter op haar hurken bij een stapel puzzels. Triomfantelijk kwam ze aanlopen met een puzzel waarop de afbeelding van haar geliefde mol die tot zijn verbijstering steeds weer een drol op zijn hoofd krijgt. Opa vond een boek over de geschiedenis van zijn geliefde stad in de 2e wereldoorlog.
Tevreden togen we samen naar de kassa.
Achter de kassa stond een vriendelijke, oudere man. Hij keek naar het stralende gezicht van mijn kleindochter en vroeg naar de puzzel die ze had gevonden. Parmantig stelde ze vast dat het een "puzl" was en daar moest de man het maar mee doen. Hij glimlachte en keek mij aan:
"De puzzel is gratis."
Mijn kleindochter had geen idee, dus ik bedankte hem vriendelijk. Ik gaf hem het boek waarop een sticker met € 4,-. Ook overhandigde ik hem een tien-euro biljet. Hij graaide wat in een geldlade en gaf mij acht euro terug. Ik wees hem erop dat ik nu echt teveel terugkreeg. De man schudde zijn hoofd en pakte het geld weer terug. Aarzelend bleef hij boven de geldlade staan en leek te bevriezen. Hij pakte onzeker wat munten, maar gooide die direct weer in de la. Hij krabbelde met zijn vingers door zijn haar en bevroor weer.
Ik boog me naar hem toe en vroeg of ik hem even moest helpen. Wat beschaamd knikte hij en wees naar de geldlade. Ik stelde voor dat hij een briefje van vijf en een euromunt pakte en wees ze hem aan. Opgelucht pakte hij het geld en gaf het mij.
"Sorry hoor, ik was even in de war", stamelde hij.
"Dat kan gebeuren, meneer."
Mijn kleindochter vond dat het lang genoeg had geduurd. Ze pakte mijn hand en trok me weer richting oma en haar vader en moeder. Ik keek nog even naar de man.
Hij leek mijlenver weg en ook erg eenzaam.
Eenmaal thuis wilde ik het boek in de boekenkast zetten.
Ik bleek al een exemplaar te bezitten...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten