Ik werd gebeld door de manager van één van de verzorgingshuizen. Ik kon maar beter direct langskomen. Bevreemd reed ik het korte stukje van het hoofdkantoor naar het verzorgingshuis. Ik hoorde tijdens het ritje de brandweersirenes al. Toen ik aankwam, stond er een brandweerauto op de oprit, pal voor de deur en een kleinere wagen stond op de straat. Ik liep zo snel mogelijk het pand in. In de hal stonden enkele brandweerlieden. De commandant begreep wie ik was en wenkte me om hem te volgen. In een kamertje stak hij direct van wal.
"Een graafmachine heeft naast het gebouw een gasleiding geraakt. Het gas stroomt er nu in hoog tempo uit. Het gebouw kent daar een hoek, waar het gas, door de wind, precies in wordt geblazen. We beoordelen nu de situatie, maar houdt u er rekening mee dat er binnen 15 minuten geëvacueerd moet worden."
Hij liep de kamer uit. Ik keek de manager aan.
"Weten we waar alle bewoners op dit ogenblik zijn? Wie is bijvoorbeeld weg of zit ergens in het gebouw voor b.v. een activiteit?"
De manager ging direct aan het bellen om de lijst opgesteld te krijgen. Ik belde ondertussen de facilitair manager die belast was met dit soort noodscenario's. Great, niet aanwezig. Dan zijn chef. Die kwam er direct aan. Ook informeerde ik de bestuurder en de perswoordvoerder. Zij bleef paraat. De manager hield de lijst omhoog.
"Mooi, ga nu je personeel informeren. Zorg dat ze klaar staan als er geëvacueerd moet worden." Ik had het niet hoeven zeggen, ze begreep precies wat er van haar werd verwacht.
De brandweercommandant riep me. Hij liep voor me uit naar een raam wat uitzicht gaf op het gaslek. Het was een spectaculair gezicht. Een flexibele buis danste, door het gas wat onder druk eruit werd geperst, met heftige bewegingen heen en weer. Ik kon binnen het gas ruiken.
"We hebben geluk, de wind begint te draaien. Ik wacht nog even af."
"Kan dat gas niet gewoon worden afgesloten?"
"Zo eenvoudig is het niet. De mensen van het energiebedrijf staan al op de dijk en zijn bezig om hun voorbereidingen te treffen."
Er kwam een brandweerman bij ons staan. Hij meldde dat de wind definitief was gedraaid en dat het ergste gevaar was geweken. De mannen van het energiebedrijf begonnen met hun herstelwerkzaamheden.
De meeste bewoners hadden zich al verzameld in de conversatieruimte. Daar hadden ze een goed zicht op de brandweerwagens en de brandweermannen. Ze namen er nog een kopje koffie op.
zaterdag 31 juli 2010
Hillrom
De reis naar Amerika hadden we te danken aan een uitnodiging van Hillrom. Deze fabrikant is wereldwijd bekend om haar ziekenhuisbedden. In de VS is de fabrikant echter ook betrokken bij de ontwikkeling van allerlei innovatieve concepten voor ziekenhuizen (althans in de periode dat wij daar waren, eind jaren 90 vorige eeuw). De kraamsuite, ik had het er al over, is daar een voorbeeld van. In dit concept staat de cliënt nadrukkelijk centraal. Het verblijf wordt een verblijf waar het hele gezin bij betrokken is: vader, moeder, kind. Uiteraard verblijven moeder en kind in één kamer. Ook voor vader staat een bed klaar. De kamer is ingericht als een hotelkamer: bed, zitje, bureau, televisie, internet. De facilitaire dienstverlening is volledig ingericht op de wensen van de jonge ouders. Medisch zijn zorg en behandeling tot op hoog niveau mogelijk. Alles is er op gericht dat moeder en kind niet worden gescheiden. Dat betekent bijvoorbeeld dat in de ruimte allerlei aansluitingen aanwezig zijn en er voldoende ruimte is om een couveuse naast het bed van de moeder te plaatsen. Onnodig om te zeggen dat dit concept veel meer inhoudt dan alleen de inrichting van een kamer: het vraagt veel van de logistiek, de organisatie van zorg en van behandelaars en de facilitaire ondersteuning. Naar mijn weten heeft het concept in Nederland in deze vorm dan ook geen hoge vlucht genomen. Mogelijk dat in de momenteel (weer) oplevende discussie over de kwaliteit van het Nederlandse model van thuisbevallingen, dit concept ingangen kan bieden.
We kregen ook andere voorbeelden te zien van innovatieve concepten. Zo werden we op enig moment een vergaderruimte ingebracht die, voor onze verbaasde ogen, in een klein kwartier werd omgebouwd tot een unit voor een SEH. Ons werd echter direct duidelijk gemaakt dat dergelijke flexibele oplossingen in Nederland niet mogelijk zijn (ik heb het nog steeds over 1998): we hebben natuurlijk, met de betonnen ziekenhuismuren, alles gereguleerd. Ook hoe leidingen moeten worden aangelegd (en daar zat hem hier de kneep).
Een derde, opvallende observatie. Eén van de kraamklinieken die we bezochten, was nog maar enkele jaren eerder van start gegaan. We spraken met een jonge directrice die ons direct haar business case liet zien, compleet met groeitargets per jaar, waar ze strak aan werd gehouden. Als ze binnen 5 jaar niet een bepaalde groei kon realiseren, zou de kliniek weer worden gesloten. Voor ons een benadering die nog ver afstond van onze werkelijkheid.
Tenslotte nog over Hillrom. Een boeiend bedrijf. Ooit begonnen door een Duitse immigrant, als maker van doodskisten. In de crisisjaren van de jaren dertig, gooide hij het roer om en begon met de fabrikage van ziekenhuisbedden. De gok is geslaagd: inmiddels is zijn bedrijf de grootste fabrikant voor ziekenhuisbedden ter wereld. Doodskisten worden door hen niet meer gemaakt.
We kregen ook andere voorbeelden te zien van innovatieve concepten. Zo werden we op enig moment een vergaderruimte ingebracht die, voor onze verbaasde ogen, in een klein kwartier werd omgebouwd tot een unit voor een SEH. Ons werd echter direct duidelijk gemaakt dat dergelijke flexibele oplossingen in Nederland niet mogelijk zijn (ik heb het nog steeds over 1998): we hebben natuurlijk, met de betonnen ziekenhuismuren, alles gereguleerd. Ook hoe leidingen moeten worden aangelegd (en daar zat hem hier de kneep).
Een derde, opvallende observatie. Eén van de kraamklinieken die we bezochten, was nog maar enkele jaren eerder van start gegaan. We spraken met een jonge directrice die ons direct haar business case liet zien, compleet met groeitargets per jaar, waar ze strak aan werd gehouden. Als ze binnen 5 jaar niet een bepaalde groei kon realiseren, zou de kliniek weer worden gesloten. Voor ons een benadering die nog ver afstond van onze werkelijkheid.
Tenslotte nog over Hillrom. Een boeiend bedrijf. Ooit begonnen door een Duitse immigrant, als maker van doodskisten. In de crisisjaren van de jaren dertig, gooide hij het roer om en begon met de fabrikage van ziekenhuisbedden. De gok is geslaagd: inmiddels is zijn bedrijf de grootste fabrikant voor ziekenhuisbedden ter wereld. Doodskisten worden door hen niet meer gemaakt.
Sherman House
Nu ik toch over Amerika begonnen ben....
We werden meegetroond naar een restaurant, wat de trots van de hele streek was: the Sherman House. Nu zouden we in Nederland niet onmiddellijk in onze auto springen om 2 uur te rijden naar een Duits restaurant, maar dat is in de VS wel anders. Ze kwamen overal vandaan en hadden veelal een rit van enkele uren achter de rug om hier de maaltijd te kunnen nuttigen. Het restaurant bevond zich in een dorp ergens boven Cincinnati. Het dorp was van een onvoorstelbare saaiheid: drie huizen (misschien wel 4), een benzinestation, een enorme parkeerplaats en natuurlijk "The Sherman House". We werden direct naar een apart zaaltje gebracht. Hier wachten we de loop van de gebeurtenissen af. Het begon met de entree van enkele serveersters. Verbijsterd zagen we enkele meisjes binnenkomen in kostuums die heel vaag ergens aan Duitse klederdracht deden denken. Het was allemaal net iets korter en krapper en met kleurencombinaties die we in Duitsland in ieder geval nog nooit hadden gezien. Natuurlijk waren de lange haren gevlochten en gekruld opgestoken op het hoofd. Even vreesden we dat ze in gezang gingen uitbarsten, ze bleven in de deuropening staan, maar dat gebeurde niet. Er viel een ongemakkelijke stilte waarin wij ons realiseerden dat er de verwachting was dat we in applaus zouden zijn uitgebarsten.
Er was voor ons een menu besteld, dus het eten kwam direct het zaaltje binnen. Het Duitse zat hem waarschijnlijk in het feit dat alles dreef in een dikke jus. De smaak werd volledig overheerst door deze vette drab. De groenten waren tot snot gekookt en het water smaakte, als overal in de VS, naar chloor. We hebben niet zoveel gegeten. Op de terugweg naar het hotel, speurden we naar een "Dutch Snack Corner", maar dáár hadden ze nog nooit van gehoord.
We werden meegetroond naar een restaurant, wat de trots van de hele streek was: the Sherman House. Nu zouden we in Nederland niet onmiddellijk in onze auto springen om 2 uur te rijden naar een Duits restaurant, maar dat is in de VS wel anders. Ze kwamen overal vandaan en hadden veelal een rit van enkele uren achter de rug om hier de maaltijd te kunnen nuttigen. Het restaurant bevond zich in een dorp ergens boven Cincinnati. Het dorp was van een onvoorstelbare saaiheid: drie huizen (misschien wel 4), een benzinestation, een enorme parkeerplaats en natuurlijk "The Sherman House". We werden direct naar een apart zaaltje gebracht. Hier wachten we de loop van de gebeurtenissen af. Het begon met de entree van enkele serveersters. Verbijsterd zagen we enkele meisjes binnenkomen in kostuums die heel vaag ergens aan Duitse klederdracht deden denken. Het was allemaal net iets korter en krapper en met kleurencombinaties die we in Duitsland in ieder geval nog nooit hadden gezien. Natuurlijk waren de lange haren gevlochten en gekruld opgestoken op het hoofd. Even vreesden we dat ze in gezang gingen uitbarsten, ze bleven in de deuropening staan, maar dat gebeurde niet. Er viel een ongemakkelijke stilte waarin wij ons realiseerden dat er de verwachting was dat we in applaus zouden zijn uitgebarsten.
Er was voor ons een menu besteld, dus het eten kwam direct het zaaltje binnen. Het Duitse zat hem waarschijnlijk in het feit dat alles dreef in een dikke jus. De smaak werd volledig overheerst door deze vette drab. De groenten waren tot snot gekookt en het water smaakte, als overal in de VS, naar chloor. We hebben niet zoveel gegeten. Op de terugweg naar het hotel, speurden we naar een "Dutch Snack Corner", maar dáár hadden ze nog nooit van gehoord.
Abonneren op:
Posts (Atom)