Mijn mobiele telefoon ging afgelopen week kapot. Hij maakte geen contact meer met ons thuisnetwerk; om het aanraakscherm te bewerken had ik inmiddels de kracht van een olifant nodig en, dat was vervelender, telefoontjes kwamen nogal eens niet meer door. Ik moest dus naar de telefoonwinkel.
Bij binnenkomst bleken beide verkopers bezig. Eén was verwikkeld in een, zo te horen, ingewikkeld gesprek over abonnementen en technische snufjes, de ander hielp een dame.
Ze was, zo schatte ik, ergens rond de 40. Het lange, blonde haar opgestoken en goedlachs.
Die lach ging op een gegeven ogenblik irriteren.
Maar dat komt ook omdat ik niet van wachten hou.
En het duurde lang.
Erg lang.
De aanleiding was mij niet duidelijk, maar er moest een nieuwe telefoon komen. Na langdurig over en weer gemompel boven een computerscherm, draaide de dame zich om en concludeerde dat ze maar op zoek moest.
Tot verbijstering van de verkoper, begon ze in hoog tempo aan de uitgestalde telefoons te trekken. Ze waren allemaal door een elastische draad verbonden met de plank waarop ze lagen uitgestald, zodat haar abrupte getrek als gevolg had dat de telefoons met een flinke klap weer terugkeerden op de plank. Dit ging niet erg helpen in het maken van een keuze. Dat realiseerde ze zichzelf ook.
Ze keek de verkoper wat hulpeloos aan.
En ze lachte maar weer eens.
Haha, dat was leuk.
De verkoper probeerde de ingestudeerde openingsvraag:
"Waar gebruikt u de telefoon voor?"
Pffffffff.
Ze lachte.
Waar gebruik je een telefoon voor.
Ze draaide zich om naar een volgende plank en staarde besluiteloos naar de overdaad van uitgestalde toestellen.
"Mijn vorige telefoon was wit..."
De verkoper maakte duidelijk dat de meeste modellen ook in het wit verkrijgbaar waren, die lagen alleen niet uitgestald.
Hij pakte een toestel, maar de dame gunde die geen blik waardig. Ze pakte zelf er zelf ook één.
"Wat is dit?"
De verkoper begon zijn praatje. Ze luisterde met gefronste wenkbrauwen en begon te lachen...
"Ik ben een echte Samsung-freak....dat zie je zeker wel...."
Verbaasd keek ik naar de vrouw. Ik kon niets aan haar ontdekken wat haar voorliefde voor dit merk aan ons moest duidelijk maken.
De andere verkoper moest nog steeds dieper in detail met de klant die h-e-e-l v-e-e-l verstand had van mobiele telefoons en abonnementen. Hij keek er bijzonder ernstig bij. De verkoper toch wat wanhopig. Maar hij hield moedig stand.
Inmiddels waren twee klanten na mij binnengekomen en ook alweer vertrokken. Ik aarzelde. Op één of andere manier was ik gevoelsmatig een grens gepasseerd dat ik de winkel weer kon uitlopen. Je zou het precies zien, op het moment dat ik weer op straat zou staan, zou één van de beide verkopers tijd hebben. Maar dan zou er natuurlijk net opnieuw een klant voor mij zijn binnen gekomen.
Leer mij de wet van Murphy kennen.
De vrouw bedacht zich nog iets:
"Ik hou niet zo van een groot scherm..."
De verkoper had nu twee belangrijke aanwijzingen: een merk en een niet te groot scherm. En wit, die vergeet ik bijna.
Hij wist genoeg en pakte nu kordaat de regie.
De vrouw hield op met telefoons beetpakken, ronddraaien en lachen en zocht de verkoper weer op. Die hield met overtuigende gebaren een pleidooi voor een toestel dat hij in zijn handen had genomen.
De vrouw spartelde niet meer tegen.
Nu moest er nog een heleboel papierwerk worden doorgeploegd.
De andere verkoper liep voor de zoveelste keer naar een ruimte achter de winkel. De klant keek met toegeknepen ogen voldaan de winkel rond. Zijn blik bleef op mij hangen.
Goh, nog een klant.
De vrouw was met haar verkoper weer achter een computerscherm gekropen. Er moesten nog heel veel vragen worden gesteld.
In de tussentijd waren er weer klanten binnen gekomen. Ze keken mij onderzoekend aan. Ik probeerde neutraal te kijken. Dat hielp. Ze besloten dat ze konden wachten.
De vrouw was weer begonnen met lachen.
Dat beschouwde ik deze keer als een goed teken.
En dat klopte.
Ook de verkoper lachte.
En er gebeurde een wonder.
Uit een deur achter in de winkel kwam een derde verkoper de zaak binnen.
Toen kon ik ook lachen.
